Blog Archives

KU TRZECIEMU TYSIĄCLECIU CZ. 2

Marsz ku przyszłości, ku trzeciemu tysiącleciu, jest wielkim zadaniem pontyfikatu Jana Pawła II. Oto, co powiedział w encyklice Dives in misericordia z 30 listopada 1980 roku: „Jesteśmy zaś – my wszyscy, którzy obecnie żyjemy na tej ziemi – pokoleniem, które uświadamia sobie już bliskość trzeciego tysiąclecia i odczuwa głęboko przełom, jaki dokonuje się w dziejach. Pokolenie współczesne uważa się za uprzywilejowane, gdyż postęp otwiera mu wielkie możliwości, których istnienia nawet nie podejrzewano jeszcze kilkadziesiąt lat temu”. Papież przypomniał o postępie nauki i techniki jako narzędziu największej władzy człowieka nad przyrodą, o zmniejszaniu się przeszkód i odległości dzielących ludzi i narody, rozwoju informatyki, nowych technikach łączności, zdobyczach nauk biologicznych, psychologicznych i społecznych, ale też i o napięciach i zagrożeniach ciążących na człowieku i ludzkości, z których najgroźniejsze to: upadek podstawowych wartości, zamachy na moralność, „zatrata poczucia prawdziwego dobra wspólnego”, „desakralizacja, która często przeradza się w dehumanizację”, w sumie – upadek moralny. Stąd potrzeba, aby Kościół uświadomił sobie bardziej swoją rację bytu, którą jest, wedle słów papieża, „objawienie Boga”.

W OBLICZU NOWOCZESNEGO ŚWIATA (1963-1978) CZ. 3

Przed uroczystym zamknięciem soboru 8 grudnia 1965 roku papież Paweł VI sprecyzował swój pogląd na temat niektórych kwestii porządku dziennego, ogłaszając 6 sierpnia 1964 roku encyklikę Ecclesiam suam ,,o drogach, którymi Kościół katolicki powinien kroczyć w dobie obecnej przy pełnieniu swojej misji”. W tym doniosłym dokumencie papież określił trojaki cel swego wystąpienia: „Po pierwsze więc, jesteśmy głęboko przekonani, że Kościół winien głęboko w siebie wniknąć, przemyśleć swoją tajemnicę, a celem zdobycia głębszej wiedzy o sobie i podniety przebadać wnikliwiej naukę o swym pochodzeniu, o swej naturze, pełnieniu swej misji i o swoim celu. Pomimo, że ta nauka jest mu już znana, a w ubiegłym wieku wyłuszczona i upowszechniona, nigdy przecież nie można powiedzieć, że przebadano ją i zrozumiano wyczerpująco […] Kościół szuka z mężnym i pełnym zapału oddaniem swojej własnej odnowy, czyli naprawy tych błędów, których dopuścili się jego członkowie, a które mu jakby w zwierciadle jego wzoru – Chrystusa, wytyka i piętnuje jego własne sumienie […], by […] członkowie Kościoła nabrali przekonania, iż muszą i błędy swoje naprawić, i garnąć się usilnie ku wszelkim rzeczom doskonalszym […]. Z dwu poprzednich zamierzeń […] wypływa samorzutnie trzecie, mające na celu zacieśnienie przez Kościół stosunków z całą wspólnotą ludzką, w której sam się mieści i pośród której żyje oraz podejmuje swoje zadania”.

POGLĄD WATYKANU NA TEMAT KRYZYSU

Chrześcijanie ci nie są co prawda liczni, ale czynią wiele hałasu. Zbyt łatwo wydaje się im, że są rzecznikami potrzeb całego ludu chrześcijańskiego lub nieodwracalnego biegu historii. Czyniąc tak, nie mogą powoływać się na Sobór Watykański II, bowiem jego interpretacja i stosowanie nie pozwala na tego rodzaju nadużycia. Tym bardziej nie mogą powoływać się na wymogi apostolstwa mające na celu zbliżenie się do tych, którzy są daleko lub nie wierzą. Apostolstwo prawdziwe jest powołaniem przez Kościół do dawania świadectwa doktryny i życia samego Kościoła. Zaczyn musi oczywiście być rozprzestrzeniany wszędzie, ale musi pozostawać zaczynem ewangelicznym, inaczej ulegnie zepsuciu wraz ze światem”.

CO PODLEGA SUBSTYTUTOWI?

Obecnie – Rada do Spraw Publicznych Kościoła (przyp. red.). międzynarodowych: wreszcie – po śmierci papieża zastępuje sekretarza stanu, którego obowiązki wtedy ustają. Do tych różnych zadań substytuta dochodzą jeszcze obowiązki związane z urzędową korespondencją papieską, której objętość ciągle wzrasta – przeciętnie 400 listów dziennie – oraz przygotowanie pewnych dokumentów i decyzji, nad których wykonaniem czuwa on osobiście, a także rozmaitych przemówień papieża, na przykład wygłaszanych z okazji wizyty szefa państwa lub złożenia listów uwierzytelniających przez nowego ambasadora.

Klemens XII

François Michel Louvois – minister wojny, organizator potęgi wojskowej Francji za Ludwika XIV (przyp. tłum.). rzali biednych, nędznie żyjących proboszczów przeciwko bogatym beneficjentom prebend kościelnych, przyznawanych przez króla „w porozumieniu z papieżem”. Ślad tego demagogicznego apelu odnaleźć można w tzw. zeszytach skarg Stanów Generalnych z 1789 roku oraz w listach mówców Legislatywy i Konwentu, Apelanci wykorzystali również proces wytoczony na synodzie w Embrun biskupowi Soanenowi, liczącemu wówczas 90 lat, przez kardynała Fleury (1653-1743) – ministra Ludwika XV. Zmobilizowali lokalne parlamenty, które głosowały przeciwko Stolicy Apostolskiej i monarchii, co skłoniło historyków do stwierdzenia, że „parlamentarny jansenizm to odległy republi- kanizm”190. Klemens XI potępił apelantów konstytucją Pasfo- ralis oiiicii ogłoszoną w 1718 roku. W tym czasie zmarł Ludwik XIV, a 19 marca 1721 roku zakończył życie Klemens XI.

HEREZJE I SCHIZMY – KONTYNUACJA

Każdy kryzys skłaniał papieży do zwoływania biskupów Kościoła Powszechnego na konsultacje za pośrednictwem soborów powszechnych, 8 na Wschodzie od IV do IX stulecia, 13 na Zachodzie od XII do XX wieku, Najbardziej doniosłe znaczenie miał Sobór Trydencki, trwający – co prawda z przerwami – prawie 20 lat (1545-1555 i 1559-1563), który przeciwstawił reformacji protestanckiej kontrreformacją katolicką, O ile sobory powszechne, ogólnie biorąc, określały wyraźnie doktrynę Kościoła i wywierały zawsze dobroczynne skutki, o tyle decyzje nie zawsze spotykały się z jednomyślnym uznaniem: dlatego przedłużały się następstwa początkowego kryzysu, dlatego również rodziły się niekiedy nowe kryzysy. Na przykład nazajutrz po Soborze Watykańskim I (1869-1870) powstał w Niemczech Kościół starokatolicki, skupiający przeciwników konstytucji Pastor aeternus, która głosiła nieomylność papieża w kwestii dogmatów. Sobór Watykański II (1962-1965) wyłonił podwójną opozycję: integrystów, którzy początkowo bardziej ,,papiescy” niż papież, odmawiali uznania tego, co Włosi nazywają aggior- namento, to znaczy dostosowania Kościoła do pewnych zmian zachodzących w społeczeństwie, oraz opozycję progresistów, mniej lub bardziej podatnych na wpływy marksizmu, przekonanych o tym, że ,,teologia powinna być klasowa i przekształcać się w strategiczno-taktyczny instrument rewolucji”295.

EWANGELIA NARODÓW

Ewangelizacja narodów stanowiła ważny cel pontyfikatu Pawła VI, co podkreślił on przyjmując imię Apostoła. Papież rozwinął starania swych poprzedników na rzecz autochtonizacji kleru na wszystkich szczeblach. W ten sposób w samej tylko Czarnej Afryce od 1952 do roku 1978 liczba biskupów miejscowych zwiększyła się z 2 do 221, a kardynałów z 0 do 8, podczas gdy w tym samym okresie ogólna liczba katolików środkowej części kontynentu afrykańskiego wzrosła z 12 do 39 milionów. Niektóre z podróży papieskich, na przykład do Ugandy, Indii, Kolumbii, a przede wszystkim długa podróż w listopadzie-grudniu 1970 roku na Daleki Wschód, od Filipin do Australii przez Hongkong, Indonezję i Oceanię, miały na celu zbadanie na miejscu, czy istnieją warunki dla realizacji i rozwijania działalności misyjnej. W tym właśnie duchu ogłosił Paweł VI dnia 8 grudnia 1975 roku adhortację apostolską Evangelii nun- tiandi na temat ewangelizacji we współczesnym świecie.

Poradnik internetowy na różne tematy

Poradnik internetowy poświęcony jest wielu tematom. Pozwala szkolić się, podnosić kwalifikacje, oferuje wiedzę oraz umiejętności. Wiele osób takie poradniki na pewno chce mieć i czerpać z nich wiele informacji. Można dowiedzieć się jak prowadzić dom, zajmować się dziećmi, gotować...

Kursy językowe dla dzieci we Wrocławiu to hit

Kursy językowe dla dzieci we Wrocławiu to świetny pomysł. Dzieci lubią uczyć się języków obcych. Najchętniej zgłębiają angielski, niemiecki, włoski czy hiszpański. To języki niezbędne. Coraz popularniejszy staje się język chiński. Kontakty z Chinami są intensywne, zatem nawet podstawowa znajomość języka chińskiego jest ogromną zaletą...

Geotechnika – więcej o zjawisku

Geotechnika ma duże znaczenie, to bardzo ważna dziedzina wiedzy. Jest to część inżynierii wiążąca się z technologiami lądowymi. Studowana jest na politechnice oraz w szkołach tego rodzaju. Coraz więcej osób pasjonuje się geotechniką i stara się ją zgłębić na co dzień. Wszelka wiedza geotechniczna to działanie celowe oraz specjalistyczne...

Kursy wizażu i stylizacji kosztują

Kursy wizażu i stylizacji to kosztowna wiedza. Młode dziewczyny jednak koniecznie chcą takie kursy ukończyć, bo dzięki nim rozwój jest realny. Wysoka jakość takich kursów jest ważna i ma znaczenie. Na pewno niejedna kobieta o takich kursach marzy i za nimi tęskni...